Intro
In de aanloop naar ons wintertransport hebben een drietal kwesties de gemoederen behoorlijk bezig gehouden.
Roemenie beleefde turbulente tijden afgelopen winter en voorjaar, toen minister-president Boc,  president Basescu, op non actief stelde en een referendum uitschreef om hem definitief weg te krijgen.
Omstreeks 8 miljoen Roemenen stemden tegen Basescu in het referendum, maar de opkomst was net niet groot genoeg om het referendum geldig te verklaren. Het besluit van de president om dan maar gewoon aan te blijven leidde tot woedende reacties in de Roemeense samenleving. Vooral omdat de in het buitenland wonende Roemenen bij de niet stemmende thuisblijvers werden gerekend, terwijl die niet eens de kans kregen om hun stem uit te brengen.We maken ons ernstig zorgen over de gezondheidstoestand van de nu 24 jarige Bianca. Het is nu ruim 8 jaar geleden dat wij een hulpverzoek kregen, omdat bij haar een hersentumor was geconstateerd, waar in Roemenië  geen hulp voor mogelijk was. Via een intensieve inzamelingsactie, die veel publiciteit kreeg, was het mogelijk om met financiële steun van de Stichting haar te laten opereren in de Hongaarse hoofdstad Boedapest.
Al de jaren daarna is het goed met haar gegaan.

Tot in augustus van dit jaar. Tijdens een vakantieverblijf bij ons thuis viel op dat zij erg moe was en weinig spraakzaam. Tijdens een fietstochtje viel ze twee keer van haar fiets. Terug thuis in Roemenië klaagde ze over duizeligheid. Op ons dringend advies heeft ze toen in Tirgu Mures een MRI laten maken. De beelden waren schokkend. De tumor was terug en nu op meer plaatsen in haar hoofd. Een operatie was niet meer mogelijk en de Roemeense artsen adviseerden haar dringend om chemo- en zo mogelijk bestralingstherapie te volgen. Volgens een Nederlandse neuroloog zou het zelfs te laat zijn voor chemotherapie.

Bianca kwam vervolgens in een duizelingwekkende draaikolk van gebeurtenissen terecht. Als eerste ging ze te rade in Boedapest bij de chirurg die haar 8 jaar geleden heeft geopereerd. Ook hij kwam tot de conclusie dat een operatie niet meer mogelijk was en een bij het academisch ziekenhuis in Maastricht gevraagde second opinion bevestigde helaas deze visie. Ten einde raad is Bianca naar een ziekenhuis in Boekarest gegaan en ook hier was de opvatting dat een operatie uitgesloten was. Vervolgens naar Tirgu Mures om te bekijken of er uitzaaiingen in haar ruggenmerg zaten: dat bleek niet het geval te zijn.

Van meet af aan was duidelijk dat de gezondheidssituatie van Bianca voor haar familie  onoverkomelijke financiële gevolgen zou hebben. Niet alleen de reis- en verblijfkosten in Boedapest en Boekarest, maar ook de noodzakelijke betalingen aan medische specialisten zouden het gezin financieel ruineren. Gelukkig leverde een geldinzamelingsactie voldoende geld op om een onmiddellijke financiële crisis te voorkomen. Opvallend was dat een actie via facebook omstreeks een half miljoen geïnteresseerden opleverde maar verder geen financiële ondersteuning.

Het is beschamend te noemen dat fondsen geworven moeten worden om het leven van deze jonge vrouw te redden. We hebben het al eerder meegemaakt dat  geld nodig was om artsen in beweging te krijgen in Roemenië.
Het gebeurde met Alexandra, die door ziekmakende nalatigheid van een arts plotseling blind werd en ook hebben we nog slechte herinneringen aan Andreas Wermescher. Dit op vier jarige leeftijd overleden ernstig gehandicapte manneke kreeg van een Roemeense arts een inferieure drain in zijn hoofd geplaatst, terwijl wij een zeer geavanceerde ter beschikking hadden gesteld. Onze drain is waarschijnlijk voor veel geld verkocht.
Neen,  het begrip "gezondheidszorg" heeft in Roemenië meer te maken met zorg van de artsen voor zichzelf dan met  zorg voor patiënten.

Ik voel nu al de knoop in mijn maag als ik over enkele weken Bianca thuis ga opzoeken, als ze dan niet al in het ziekenhuis ligt.

Een derde kwestie die op onze weg kwam is het oogletsel bij Raul Rupa. Vijf jaar geleden kreeg de toentertijd 3 jarige Raul in een onbewaakt ogenblik een schaar in zijn rechteroog bij een bezoek aan zijn oma.

Drie operaties in Roemenie bleken onvoldoende om zijn gezichtsvermogen te herstellen. Via bemiddeling van een uitzonderlijke oogarts uit Sibiu en een geweldige oogarts uit België kwamen Raul en zijn moeder eind augustus naar Nederland en werd Raul  in het ziekenhuis van het Belgische Sint Truiden geopereerd. Er werd vuiligheid uit zijn oog verwijderd en de ooglens werd opnieuw gepositioneerd. De operatie was geslaagd. Toch bleek nadien een ander probleem te ontstaan: loslating van het netvlies. Dit probleem is waarschijnlijk niet oplosbaar en het gevolg is dat Raul zal moeten leren met één oog door het leven te gaan.

Donderdag voor vertrek.
Alle seinen staan op groen. De vrachtauto;s uit Sibiu zijn precies op tijd gearriveerd en in de loop van een avond kunnen we ze beladen. Met behulp van een heftruck en een aantal vrijwilligers verloopt dit snel en soepel, Enkele pallets met schoolmeubilair uitgezonderd kan alles mee. In de loop van de nacht vertrekken de wagens richting Roemenië.

Vrijdag voor vertrek.
Om onbekende redenen heb ik een slecht voorgevoel over het verloop van deze winterhulp actie. De eerste tegenvaller komt in de loop van de middag. De transporteur meldt telefonisch dat de vrachtwagens niet komende maandagmorgen in Sibiu zullen zijn; op zijn vroegst dinsdagmorgen. Pardon?? Tja, ze mogen nog drie uur rijden, ze staan dan net binnen Oostenrijk. Vervolgens moeten ze negen uur slapen. Het is dan zaterdag en vanwege een feestdag mogen ze in Oostenrijk niet rijden. Op zondag mogen ze dan zo wie zo niet rijden. Maandagmorgen kunnen ze vertrekken en dinsdagmorgen zouden ze dan in Sibiu moeten zijn.

Ondertussen sneeuwt het behoorlijk en ik houd de weerberichten van Sibiu nauwlettend in de gaten. Er wordt in Roemenië een tot anderhalve meter sneeuw verwacht. Als de vrachtwagens hiermee te maken krijgen moeten we erop rekenen dat ze er dinsdag ook nog niet zullen zijn.
Ik zal hoe dan ook een serieuze gok moeten wagen. Zondag zullen de uitnodiging voor de gezinnen verstuurd moeten worden, terwijl de vrachtwagens dan nog onderweg zijn. Dat is geen geruststellende gedachte.


Bianca, nog gezond

Bianca in september, nog niet bewust van haar ziekte

Raul met zijn moeder in huize Gisberts