Reisverhaal Marleen Wolter
Donderdag 26 april.
We zijn met 9 personen vertrokken. Eigenlijk 10 personen, maar Loes moest op het laatste moment afzeggen, daar het niet goed ging met haar schoonmoeder (jammer)
Na een goede vliegreis landden wij in  Roemenië waar het stralend weer was. Naar ons pension gegaan. Math is nog met Jos en Tibi naar de oogarts moeten gaan, omdat hij vanmorgen pijn en een rood oog had vanwege een infectie. Hij kreeg zalf en druppels mee.
Avonds zijn we met zijn allen gaan eten. En het werd nog heel gezellig.

Vrijdag 27 april
Vandaag zijn de twee vrachtauto's uitgeladen, alles werd meteen op nummervolgorde gezet. Tussen de middag brood gesmeerd; we hadden alles meegenomen. Alleen het brood hebben wij vanmorgen vers gekocht. Daarna pakketjes gemaakt, droogworst en wraps. De droogworst was in dikke plakken vacuüm verpakt en kwam van een broer van Elly, die slager is.
Toen Elly een doos met  inhoud wilde pakken viel dit tegen haar been. Meteen een flinke wond die hevig bloedde. Ze zijn meteen met haar naar de dokter gegaan. Netty en  ik hebben de doosjes verder klaar gemaakt en de nummers van de gezinnen erop gezet. Als dezen hun spullen kwamen halen  zouden ze de voor hen bestemde doos mee krijgen.
Rond 17 uur kwamen de eerste mensen; veel bekende gezichten,  hartelijke begroetingen en dankbaarheid bij deze mensen. Dit moet je zelf meemaken, dit gevoel.
Ook het gezin Popa, waar wij vorig jaar voor het eerst zijn geweest. Het heeft veel indruk op mij gemaakt, zo ook vandaag weer. Ze kregen best veel spullen, maar hoe kregen ze dit allemaal thuis?
Op het terrein stond een kleine vrachtwagen. Hij vroeg 30 lei ( 7,50 euro) maar deze mensen hebben niets; dus gaf ik hun die 30 lei. Er was een koelbox met serviesgoed bij. Math liet hun zien dat het breekbaar was, en als je dan in de ogen van dit vrouwtje kijkt. Ik heb mijn armen om haar heen geslagen; ze huilde; hou je dan maar eens flink. Netty en Jeu zagen dit en kregen het ook zwaar. Ze gaven beide ook wat geld aan haar. We zullen van de week nog even bij haar langs gaan.
Ook een blij weerzien met de familie van Ela( geboren in Roemenië en woonachtig in Wessem).
Toen alle gezinnen geweest waren hebben we wat opgeruimd, een taxi gebeld naar het pension en lekker gedoucht. Dat was nodig, want het was een warme en stoffige dag. Vervolgens zijn we naar het centrum gelopen om samen te gaan eten. Nog lang hebben we zitten napraten met een traan maar ook met een lach. Iedereen was goed verbrand door de zon, dus voor we gingen slapen nog eens alles goed in de crème. Dit was een dag die weer veel indruk op velen van ons heeft achtergelaten.

Zaterdag 28 april
Na het ontbijt is Moni(onze tolk) ons komen ophalen om 2 gezinnen in Ocna te bezoeken en dozen met kleren te brengen. Deze 2 gezinnen zitten niet in ons bestand; Math en Moni waren er al in november geweest. Ik weet nu dat het er op de foto al erg uitziet, maar in werkelijkheid is het echt tien maal erger.
Het gezin bestond uit vader, moeder en 7 kinderen, waarvan de jongste een baby van 4 maanden.
Bij dit gezin ging het nog, maar bij het tweede gezin, dit kan ik niet omschrijven. Dit moet je echt met eigen ogen zien en ook ruiken, vreselijk. Vader-moeder en vier kinderen in een huisje dat die naam niet verdiend. Bij ons wonen de dieren nog beter. Moeder is geestelijk gestoord.
Toen er door ons werd gevraagd of de kinderen naar school gingen zei de vader dat de oudste (9 jr) met de koe naar de wei moest en toen Moni zei dat ze zo geen toekomst hadden trok de vader minachtend zijn schouders op. Ik had hem wel wat kunnen doen. Toen we weggingen kwam de vrouw ons na en vroeg om geld (wat ze niet kreeg). Deze mensen zijn niet te helpen, zulke gevallen kom je ook tegen. Het is in en in triest vooral voor de kinderen, want zij zijn de dupe van zulke ouders.
Toen Jacques opgehaald en met de familie van Moni naar haar tuin buiten de stad gegaan. Het is inmiddels 31 graden . We hebben gebarbecued en de hele middag genoten van de geweldige natuur, want die is er in Roemenië ook. Rond een uur of zes terug en nog een gezin bezocht in Cisnadie. We werden er gastvrij ontvangen. Wat een verschil met de gezinnen van vanmorgen. Vader was werkloos en was aan het proberen om in Duitsland werk te vinden. Moeder werkte als verpleegster. Drie kinderen en opa en oma in huis. Ze woonden sober maar het was er wel netjes. Deze mensen zorgden dus wel dat hun kinderen een goede opleiding kregen.
Toen een gezin in Talmaciu gezocht. Dit gezin konden we niet vinden. De mensen die op dit adres woonden zouden navraag doen voor ons, opdat wij ze alsnog konden bezoeken. Nog wat knuffels aan kinderen op straat uitgedeeld, wat weer blije snoetjes opleverde.
Vervolgens naar een gezin dat de pakketten niet was komen ophalen. Vader troffen we buiten aan, hun woning leek meer op een stal dan een huis. Hier hebben we alles voor hun afgegeven en zijn terug naar ons pension gegaan. Het was een vermoeiende maar ook een indrukwekkende dag.

Zondag 29 april
Vandaag zijn we op stap gegaan naar een stad waar de oude historie van Roemenie is nagebouwd. Heel interessant. Op de terugweg nog een omaatje bezocht die ook in ons bestand zit. In dit dorpje heeft de tijd echt stilgestaan. Ze was 80 jaar, woonde alleen, maar haar huisje zag er piekfijn uit. Zelfs de houten wc buiten was nog netjes. Toen ik in het Roemeens afscheid van haar nam vond ze dat wel leuk. Terug naar Talmaciu om nogmaals naar dat gezin dat we gisteren niet vonden te zoeken, maar ook nu weer zonder resultaat terug naar Sibiu, naar het pension en naar bed.

Maandag 30 april
Vandaag naar ons eigen geadopteerd gezin geweest. Een gezellig uurtje, met het woordenboek en handen en voeten gecommuniceerd. Terug naar het pension waar we een taxi hebben gebeld om het gezin van een Nederlands contactgezin te bezoeken. Zij hadden ons dit gevraagd. Omdat daar bleek dat ze niet thuis waren hebben we afgesproken met de buurman dat we de volgende ochtend terug zouden komen.
Op naar het volgende adres waarvoor eerst de halve stad doorkruist moest worden. Dat is het fijne met de taxi. Je hoeft zelf niet lopen te zoeken, ze wachten ook op je en brengen je weer terug en dat voor een paar euro. Op dit adres woont een jongen die al jaren vraagt om een pruik, daar hij in het verleden door een brand zijn haren verloor en wacht op een kostbare haartransplantatie. Daar deze niet veel inkomen heeft zal het er niet snel van komen. We hadden 2 pruiken bij ons en een van de vrijwilligers had ons geld gegeven zodat hij naar de kapper kon om deze in model te brengen. Helaas was hij zelf niet aanwezig; alleen een broer van hem; die hebben we het geld en pruik gegeven.
Terug naar het pension van waaruit wij te voet naar Walter en Maria zijn gegaan om een kopje koffie te drinken. Sjaak, Herman en Netty waren er al. Maria helpt ons in Roemenië met onze Stichting, het is een schat van een vrouw en waar gezelligheid geen grenzen kent. Het bleef niet bij koffie. Ze was ook voor ons allemaal aan het koken en het eten was heerlijk. Inmiddels was Elly ook weer bij ons aangesloten. De kerk werd bezichtigd. Er kwamen mensen die een "Pfarrer" zochten, en de lolbroek onder ons verstond "Fahrrad". Dat werd later lachen om dit voorval, het is de hele week nog ter sprake gekomen. Daarna zijn we in de stad nog een terrasje gaan pakken. Het was er onvoorstelbaar druk en met name hier is het verschil zo duidelijk voelbaar. Het grote verschil tussen de stad en de buitenwijken; ik kan er nog steeds niet aan wennen.

Dinsdag 1 mei.
Bloedheet; 35 graden; ook in Roemenië een vrije dag.
Vanmorgen het gezin gaan bezoek dat gisteren niet thuis was. Ze stonden al op straat te wachten; de taxi hoefde niet te wachten en werd  weggestuurd, waarna we heel gastvrij werden ontvangen. Moeder, 2 kinderen en een tante. Vader was aan het werk. Hij is slager. De tafel buiten werd meteen gedekt (We hadden pas het ontbijt op), dus toch maar een kop koffie gedronken Helaas was de melk ook nog zuur. De moeder sprak goed Duits. Het werd een gezellig uurtje. Daar wij nog twee gezinnen moesten bezoeken vroegen we haar of ze niet met ons meekon om te vertalen. Dit deed ze graag voor ons. Op het eerste adres was een jongen die inmiddels was geopereerd. Hij had blaasklachten, de operatie had hun 1000 euro gekost. Daardoor zaten ze flink in de schulden en konden zij een tweede operatie niet meer laten uitvoeren. De moeder zag er verdrietig uit. We hebben wat geld achtergelaten.
Op het volgende adres was niemand thuis. Maar aan de woning en de mooie auto die achter de poort stond leek het ons dat deze mensen geen hulp van onze Stichting hoeven te krijgen. Dus uit ons bestand en een ander gezin ervoor in de plaats.
Toen met onze tolk en haar dochtertje (die had ze meegenomen) terug naar ons pension en vandaar uit te voet naar de markt. Ze mocht een plantje uitzoeken, want daar zijn de mensen in Roemenië dol op. Zij koos een begonia, zo geweldig was hij niet, maar ze was er blij mee. De kleine meid kreeg van ons nog een ijsje. Vervolgens hebben we haar nog aardbeien , die zijn voor veel mensen hier onbetaalbaar (2 euro per kilo), bananen, druiven en sinaasappels, augurken en tomaten gekocht. Ze wist niet hoe ze ons moest bedanken, want het was volgens haar teveel en te duur. Het is haar van harte gegund.
Toen een taxi voor haar geregeld en wat geld, zodat ze weer naar huis kon gaan. Na een hartelijk afscheid zijn wij teruggegaan naar het pension.
Na de middag zijn we teruggegaan naar Talmaciu waar we al twee keer eerder op zoek geweest waren naar een gezin. Inmiddels was de oma opgespoord en die wist ons het adres te geven. Haar dochter was een jonge moeder met een meisje van twee jaar. De man en vader zat in de gevangenis. Dit kleintje had een vergroeiing in haar linkerteentje, maar kon pas geopereerd worden als ze drie jaar was. De moeder zelf had Tbc, ook weer zo'n trieste ervaring. In de auto terug zat ieder met zijn eigen gedachten. Wat hebben we het hier in Nederland toch nog goed ook al wordt er geklaagd. ‘s Avonds zijn we met z'n allen uit gaan eten en het werd weer heel gezellig. Dit heb je ook nodig om alle ellende die je op zo'n dag meemaakt te vergeten.

Woensdag 2 mei.
Vanmorgen nog boodschappen gedaan en op de markt fruit gekocht. En naar het gezin Popa gegaan. Ik denk dat we ze overvielen. Dit had ze niet verwacht. Alleen de moeder en de twee zoontjes waren thuis. Het is zo jammer dat we niet met hen konden praten. Na wat gebaren en uitdrukkingen namen wij afscheid van haar. Het werd echt emotioneel en iedereen had het er moeilijk mee. Toen de koffers opgehaald, taxi gebeld en richting vliegveld. Terug naar huis.

Het was een week met een lach en een traan en zeer warm. Ook aan deze week zullen wij weer terugdenken met gemengde gevoelens. “
Marleen Wolter.