Intro
De afgelopen maanden heeft een aantal kwesties die de gezondheidszorg in Roemenië raken mij behoorlijk bezig gehouden. De hartelijke contacten met een Rotterdamse projectontwikkelaar, die wereldwijd medische projecten realiseert hebben ertoe geleid dat we tijdens een bliksembezoek afgelopen jaar aan Arad, Sibiu en Cluj-Napoca met een aantal Roemeense autoriteiten de realiseringsmogelijkheden hebben besproken van ziekenhuizen en gespecialiseerde klinieken. Als logisch vervolg hierop bezochten we ook de Brusselse burelen van de Europese Unie, waar we spraken met de dochter van de Roemeense president Elena Basescu, die tevens lid is van het Europese parlement. Aanvankelijk leek dit gesprek zinvol te zijn, maar na verloop van tijd bleek  het  standpunt van de Nederlandse regering inzake toelating van Roemenië tot het Schengen-verdrag onbegrijpelijker wijze roet in het eten te gooien. Op de Roemeense tv werd bekendgemaakt dat dit standpunt een soort persoonlijke wraakactie van Leers was, vanwege de Bulgaarse villa-affaire, die hem zijn baan als burgemeester van Maastricht heeft gekost. Onzin natuurlijk;het tegenhouden van vrachtauto's met bloemen uit Nederland lijkt meer op een wraakactie van Roemeense zijde. Hoe dan ook; we moeten op zoek naar andere contacten binnen de EU, die ons kunnen leiden door het oerwoud van Europese regelgeving.

Contacten met F7, een vereniging van enthousiaste zakenvrouwen uit Antwerpen, hebben geleid tot afspraken met twee Belgische medische specialisten: Guy Moolenaars, orthopedisch chirurg en Camille Budo, oogarts.
Guy zal met behulp van een Belgisch bedrijf een zitorthese maken voor de spastische Marius Mitu. Camille wil zich inzetten voor de blinde en slechtziende kinderen van UCOS. Hij ziet mogelijkheden om van een aantal van deze kinderen het gezichtsvermogen te verbeteren en misschien zelfs helemaal te herstellen. Als deze mogelijkheid realiteit zal worden komt een nogal complexe operatie op ons af. De kinderen worden dan in België geholpen. Uit ervaring met Alexandra 12 jaar geleden weet ik dat dan een intensieve periode zal aanbreken. Maar laat ik niet op de gebeurtenissen vooruitlopen.

Ondertussen hebben de contacten met de Rotaryclub uit Eersel tot resultaat gehad dat UCOS een nieuwe bus heeft gekregen voor het vervoer van de blinde en slechtziende kinderen en dat een pas afgestudeerde tandarts, Dania Lunca, kan worden voorzien van een tandartsstoel, een voor elke tandarts onmisbaar attribuut, lijkt mij.

De informatie die ons bereikt over Roemenië is niet echt opwekkend. De economische crisis heeft in Roemenië hard toegeslagen. De nogal rigoureuze bezuinigingsmaatregelen van de regering Basescu hebben al tot zelfmoorden geleid. De inflatie is hoog, het hoogste van alle EU landen. Het begrotingstekort is tussen 2008 en 2010 verdubbeld, naar 200 miljoen RON.(50 miljoen Euro). Zes van de 20 armste Europese regio’s bevinden zich in Roemenië.
Tegen de achtergrond van deze gegevens en gestimuleerd door eigen ervaringen hebben de vrijwilligers van onze Stichting zich voor het 12e  jaar uitgeput om meer dan 300 gezinnen van fatsoenlijke kleding en voedsel te voorzien.


Ook andere ontwikkelingen in de aanloop naar ons wintertransport staan niet stil.

Ons gezinsproject loopt als een trein. Een drietal publicaties in regionale dagbladen leverde een storm van reacties op in de vorm van belangstellenden die (anoniem) giften deden of bereid waren een voedselpakket te maken voor een arm Roemeens gezin. Onze loodsen staan inmiddels vol. We hebben net als vorig jaar vier megatrucks nodig om alles in Sibiu te krijgen. We merken dat we sinds de crisis in Nederland meer steun krijgen, zowel materieel als financieel. Een verklaring hiervoor kan ik niet bedenken of het zou moeten zijn dat mensen die het slechter hebben dan vroeger zich solidair voelen met degenen die het nog slechter hebben.

Intermezzo.
In de aanloop naar de open dag van 5 november, de dag dat alle contactgezinnen hun kerstpakketten komen inleveren, dient zich bij mij een acuut medisch probleem aan dat alleen met een spoedoperatie kan worden opgelost met daaraan gekoppeld een gedwongen verblijf van enkele dagen in het ziekenhuis. Dit maakt een eind aan mijn traditie om tijdens onze jaarlijkse open dag aanwezig te zijn. Ik moet het doen met de telefonische informatie dat het een zeer geslaagde dag is geweest.

Gelukkig ben ik weer snel opgeknapt en staat niets meer in  de weg aan een reis naar Roemenië met een team van 8 vrijwilligers.