Intro
“De geruchten dat het beter gaat met Roemenie zijn tamelijk overdreven”. Mijn vriend Tiberiu Costachescu zegt het met een fijn gevoel voor understatement.

De bittere realiteit is dat Roemenië zwaar te kampen heeft met een van de ergste economische crises van de afgelopen decennia .Het land koerst dit jaar onafwendbaar af op een economische krimp van 2 procent. Desastreus zijn vooral de kortingen op de salarissen van overheidspersoneel als ambtenaren, onderwijzers, verpleegkundigen, politie en leger met 25 procent, de verlaging van de pensioenen en de ver¬hoging van de voedselprijzen met ruim 20 procent.

Bedenk daarbij dat de inflatie dit jaar uitkomt op ruim 8 procent dan is er weinig fantasie voor nodig om te bedenken dat Roemenië een catastrofe tegemoet gaat.

Het telefoontje van een paar weken geleden van Teo  Pedurean, de medewerker van UCOS die ons adoptieproject begeleidt, past perfect in dit beeld.

”Breng indien mogelijk 10 pakken koffie voor me mee als je naar Sibiu komt”.
“Sorry?? ”
“Hoezo koffie??”
Teo: “Koffie is hier niet te betalen”.
Vanwege de beroerde smaak van de Roemeense koffie zal hij de vraag niet hebben gesteld. We weten al langer dat een aantal producten als koffie, kaas, vlees olijfolie en brood in Roemenie duurder is dan hier of in ieder geval ons prijsniveau dicht benadert.

Het werkloosheidspercentage bedraagt momenteel 8, maar in feite ligt dit veel hoger als rekening wordt gehouden met de 2 miljoen Roemenen die in het buitenland werken. Dit zijn de officiële cijfers. Daarbij zijn de Roemenen die illegaal in het buitenland werken niet meegerekend. Als je deze meetelt dan zou het percentage 18 zijn. De negatieve gevolgen van deze massale uittocht van Roemenen voor de stabiliteit van de gezinnen en de opvoeding van kinderen zijn groot. Alleen al in het district Sibiu groeien meer dan 600 kinderen op zonder ouders, omdat deze naar het buitenland zijn vertrokken; voor de jeugdinspectie een permanente bron van grote zorg.

De armoede zal, zo wordt verwacht, het komende jaar dramatisch toenemen en vooral deze winter zijn grote moeilijkheden te verwachten.
Meer dan 4 miljoen van de Roemeense gepensioneerden hebben een maandelijks inkomen van minder dan 300 euro. De salariskortingen hebben een verwoestende uitwerking op deze bevolkingsgroep.
Jonge artsen en jonge leraren verdienen 250  euro per maand. Als je zo’n salaris met 25% verlaagt hebben zij  geen reden meer om in Roemenië te blijven werken. Dit jaar hebben dan ook meer dan 5.000 artsen papieren aangevraagd om het land te verlaten of zijn betrokken in een ontslagprocedure, volgens het Nationaal College van Artsen.
Mijn vriend Ovidiu is een van hen. Ik sprak hem een week of zes geleden. Hij was bezig met een cursus Duits en wilde zo snel mogelijk solliciteren naar een baan als chirurg in Duitsland.

De regering geeft geen krimp, behalve de boterzachte toezeggingen om de minimumpensioenen (van ongeveer 80 euro per maand) en de minimumlonen (van rond de 150 euro per maand) niet te verminderen. Hoewel deze beslissingen zouden kunnen worden beschouwd als een teken van kracht van de overheid is het eigenlijk  een teken van zwakte.

Armoede in beeld