Weerzien na 10 jaar(Lidia Korenblik)
In 2000 ben ik voor het eerst met de stichting mee geweest naar Roemenie, toen nog een hele reis eerst via Amsterdam, Boekarest en dan ,over heel slechte wegen en met een Roemeense chauffeur, nog eens 6 uur met de auto door een erg mooi land naar Sibiu. Nu vertrekken we vanuit Keulen en vliegen rechtstreeks en na  2,5 uur zijn we bij ons pension in Sibiu. In die periode hebben we bij de ouders van Alexandra gelogeerd, een warm onthaal in een trieste omstandigheid. Ondanks de beperking van Alexandra was ze een heel vrolijk en ondernemend meisje. Door de contacten die Mena, de moeder van Alexandra had hebben we veel gezinnen bezocht die allemaal een kind met een beperking hadden. Wat een ellende om te zien hoe gezinnen moesten leven in die situaties, kinderen vergroeid omdat ze de hele dag op de bank lagen; een mogelijkheid om daar met een rolstoel wat te kunnen doen was er niet meer!
Ons gezin ( moeder39, 1dochter 6 en zoon 8) woonde op dat moment in een complex van 5 a 6 woningen met maar 1 toilet en verder geen voorzieningen als een klein eigen aanrechtblad waar Rodica, de moeder van het gezin moest wassen, de kinderen “douchen” en het eten moest voorbereiden. Na een telefoontje van Jos tijdens het winter transport bleek dat ze afgesloten waren van de elektra. Vanaf die tijd hebben we besloten ze structureel iedere maand financieel te ondersteunen.

Nu 10 jaar later, wonen ze in een redelijk nieuw appartement met centrale verwarming een eigen keuken en EEN BADKAMER MET EIGEN TOILET!! Voor ons heel gewoon voor hen een luxe. Het weerzien was heel mooi en ontroerend. Op uitnodiging van hen heb ik een nacht bij hen doorgebracht wat voor hen wel inhield dat zij met 3 personen in een tweepersoons bed moesten om mij een slaap plek aan te bieden. Voor mij weer heel dubbel daar ik in het pension een eigen 1 persoonskamer had.
Niets was te gek: een uitgebreide maaltijd werd verzorgd en steeds werd gevraagd of ik niet nog iets wilde hebben. Gastvrijheid staat bij de Roemenen bovenaan.
Daar we in deze week veel op het programma hadden staan, heb ik hun beloofd ook volgend jaar weer naar hen toe te komen. Door het gemak van de telefoon en het internet en de Engelse taal, die Robert door zijn opleiding prima beheerst, is nu ook buiten de transporten een regelmatig contact mogelijk.

Tijdens het bezoek begon mei met een groep van 18 vrijwilligers van de stichting hebben we veel gedaan. Een korte opsomming van de activiteiten;
•    Op uitnodiging een maaltijd bijgewoond in de gaarkeuken, hier kunnen dakloze inwoners van Sibiu 3 maal in de week een warme maaltijd eten.
•    Een aantal gezinnen bezocht van het adoptie programma. Ook het gezin waarvan vorig jaar de moeder was overleden. De oudste dochter verzorgt nu de jongere kinderen en draait, hoe moeilijk ook, het huishouden.
•    Een moeder met 3 kinderen woont in 1 kleine kamer met een gezamenlijk sanitair op 1 verdieping
•    Een bezoek aan Ucos de school voor kinderen met beperkingen die door de organisatie ondersteund word. Erg indrukwekkend hoe de medewerkers op zo’n enthousiaste manier werken en zorgen dat in ieder geval een aantal kinderen met een beperking een school/dagbesteding hebben
•    Een onverwacht bezoek aan een verpleeghuis; ook daar zie het er nu heel netjes uit.
•    Alle vrijwilligers hebben in die week ook gezinnen bezocht die in het programma zitten. Dit was een controlemoment om te zien of deze gezinnen de steun nog nodig hebben. Op sommige plaatsen zijn we tot de conclusie gekomen dat het daar tijd is om weer een ander gezin te gaan ondersteunen.

Heel veel indrukken die zeker bij alle vrijwilligers zullen nawerken.

In de week dat we daar waren werd aangekondigd dat de salarissen met 25 % gekort werden en mensen met een pensioentje met 15%. We stonden echt versteld hoe kunnen ze mensen die niet meer kunnen rond komen nog eens zo veel korten!!!!!
Een indrukwekkende reis en vanaf nu zal dit voor mij een jaarlijks terug kerend bezoek worden.

Het was na 10 jaar weer goed om te zien waar alle vrijwilligers van de stichting zo hard voor werken. Het is en blijft nog steeds heel hard nodig!!
Jos vanuit Nederland en vrijwillers vanuit Roemenie houden de vinger aan de pols.

Hebt u na dit verhaal vragen of wilt u de stichting Haert for Romania steunen neemt u dan contact op. Ook uw hulp is welkom en het is verzekerd van een goede aankomst.

Lidia Korenblik

UCOS project voor gehandicapte kinderen

Jos met Alexandra

de moeder van deze kinderen is pas overleden

één kamer woning

gezamenlijke douche

gezamenlijk toilet

Jos en Teo bij zigeunerwoning

Lidia met haar contactgezin